Zo bang..
Lieve dames,
Nadat ik met de grootste positiviteit van de wereld aan deze behandeling begon, begin ik hem nu echt te knijpen.. Het komt nu zo dicht bij en ik ben als de dood dat ik het vruchtje ga verliezen! Ik heb het vannacht gedroomd en daarvan ben ik erg geschrokken. Ik ben zo bang dat we straks met lege handen staan en dat we straks weer van voor af aan moeten beginnen.
Ik heb me nog nooit zo bang gevoeld in dit hele proces. Het zal er wel bij horen, je hoort zo vaak dat dit de zwaarste periode van de hele behandeling is. Je hebt stiekem zoveel hoop maar je durft nog niet vooruit te kijken, je durft niet te dromen van de mooie toekomst die je zo graag wil. Je bent zo dichtbij, waardoor je ook zo bang bent dat het allemaal net aan je neus voorbij gaat.
Je leest ook zoveel verschillende verhalen. Veel meiden worden van de eerste icsi zwanger, maar er zijn er ook genoeg die het meerdere malen moeten ondergaan. En dan denk je: ik heb een topembryo gekregen, ik ben jong, ik ben verder gezond, mijn baarmoederslijmvlies is nu goed dik. Het verhoogt je kansen maar het is geen garantie. Mijn lichaam moet het nu overnemen, het lichaam wat me voor mijn gevoel al bijna 2 jaar in de steek heeft gelaten. En ondanks dat de verminderde vruchtbaarheid niet aan mij ligt, ga je toch zo denken. Want jij bent elke maand voor de gek gehouden met kwaaltjes waarna je toch elke maand weer ongesteld werd. En dat voelt als verraad.
Maar mijn lichaam werkt zoals het hoort, mijn lichaam kan er niks aan doen. Mijn lichaam wordt volgestopt met hormonen waar het niet om heeft gevraagd. Maar alles is tot nu toe goed gegaan en mijn lichaam heeft netjes gedaan wat het werd gevraagd. Dus ik moet er maar op vertrouwen dat mijn lichasm nu doet wat het moet doen.
En dat is het beangstigende gewoon, je staat machteloos.
Het enigste wat ik nu kan doen is goed voor mezelf zorgen en bidden of het alstublieft onze tijd mag zijn.
Amen.
reacties (0)